Bekentenissen van een Belgische opiumschuiver

Dagtripper van het eerste uur

2009-03-12T14:32:00.000+01:00

Een mens dient af en toe eens de grote plas over te steken om de dingen te kunnen bekijken zoals ze zijn. Ik schrijf uit Engeland, land zonder slotenmakers.
Neem nu wandelen, op het eerste zicht een ronduit alledaagse handeling Mijn zus koppelt dit ongemak eerder als een de tocht naar de auto.
Ik associeer wandelen met lange tochten in gure (cultuur) steppe met panoramische zichten over (pot)polders.
Ik weet mijn weg in de ritmiek van het stadsgewoel. Ik herinner me hoe ik flaneerde door zonovergoten straten, lui van gedachten maar met lust voor leven.
Het eeuwige ontwijken van elkaar, de schijnbare focus, de eeuwige haast en dan toch op een onverwacht moment als elke hoop op menselijkheid verloren lijkt, de onverhulde blik van een bewust nonchalant meisje.
Toch heb ik steeds een voorkeur voor het wandelen in de natuur gehad. Alleen al het woord: ‘de natuur’ heeft een haast mythische bijklank gekregen in onze National Geographic cultuur. Alsof het om een haast mythische, voorwereldse plek gaat die slechts opgeroepen kan worden met de zachte stemmen van David Attenborough of Bea Van de Maat.
Mensen bereiden zich daarom ook voor om de natuur te verkennen. Ze kopen kaarten, reisgidsen, muggenzalf, tekentangen, thermossen, beeralarmen, GPS’en en ander tuig. Men weet maar nooit, met al die bospoepers en boshoeren.
Wandelen in het groen vereist ook de nodige vestimentaire voorschriften. Weg zijn alle superconfex (datgene dat begint met s en eindigt op ex) maatpakken met paarse dassen of te diepe decollétés. Het is al kaki en camouflage dat de klok slaagt, zolang het maar niet te mooi is of modieus is. Ik heb het ook steeds absurd gevonden dat mannetjes zich steeds op de achtergrond willen houden, alsof de natuur een sacrale plek zou zijn voor elfen en druïden. Het is maart, de paartijd komt eraan. Ik kom nu geen bos meer binnen zonder mijn gouden Jerompak (zie afbeelding), opdat vrouwkens van heinde en verre zouden kunnen zien dat ik bronstig ben. Ik ben er reeds menigmaal in het Stadspark voor opgepakt, maar geen tralies houdt mijn passionele hartstocht gevangen.
Zoals u leest, het blijft absoluut de moeite waard om doelloos te dralen door donken en donkere dennenbossen. Het is het gebrek aan een echte reden, dat me zo in wandelen aantrekt. Gewoon zien waar het pad of de conversatie je brengt, vrij van tijd en huishoudvlijt, woorden aan de kant en vroege zwaluwen in het land. En plots zie je een parelmoervlinder of draai je een steen om en door het vergrootglas duik je een nieuwe wereld in. Met je voeten in de grond en hoofd in de wolken komen de beste ideeën als ouwe wijven neergedaald
Geen groepen gnoes of kadavers vol gieren kan ik u beloven in de Vlaamse savanne, met wat geluk zag je de paddentrek of zie je een egel die aan een platgereden ekster snuffelt.
Als wandelaars, zij aan zij, zijn wij, ja ook u, even gelijken. Even nemen we onze dromen van een klassenloze, vrije, verwonderende wereld voor werkelijkheid. We reiken elkaar woorden en bramen aan, laten de wereld begaan, stap voor stap.
Is het de zinloosheid, is het de lelijkheid, is het verbittering, is het uitputting? Wat dan ook. Sta op en wandel.

Just like Thom Thumb's blues

2009-03-05T01:52:00.002+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=jXpI20Zs5Dk

When you're lost in the rain in Juarez
And it's Eastertime tooAnd your gravity fails
And negativity don't pull you through
Don't put on any airs
When you're down on Rue Morgue Avenue
They got some hungry women there
And they really make a mess outa you
Now if you see Saint Annie
Please tell her thanks a lot
I cannot move
My fingers are all in a knot
I don't have the strength
To get up and take another shot
And my best friend, my doctor
Won't even say what it is I've got
Sweet Melinda
The peasants call her the goddess of gloom
She speaks good English
And she invites you up into her room
And you're so kind
And careful not to go to her too soon
And she takes your voice
And leaves you howling at the moon
Up on Housing Project Hill
It's either fortune or fame
You must pick up one or the other
Though neither of them are to be what they claim
If you're lookin' to get silly
You better go back to from where you came
Because the cops don't need you
And man they expect the same
Now all the authorities
They just stand around and boast
How they blackmailed the sergeant-at-arms
Into leaving his postAnd picking up Angel who
Just arrived here from the coast
Who looked so fine at first
But left looking just like a ghost
I started out on burgundy
But soon hit the harder stuff
Everybody said they'd stand behind me
When the game got rough
But the joke was on me
There was nobody even there to call my bluff
I'm going back to New York City
I do believe I've had enough

Bob Dylan

Death on Stairs

2009-03-05T01:50:00.001+01:00

Beste vriend, vriendin, bloedverwant,trawant, plant, Terry Schiavo

Het is weeral twee weken geleden dat we elkaar lazen, laat staan spraken of zagen. Gezien en gesproken heb ik veel in die tijd, meestal in gebroken Engels soms ook met een gebroken bord of glas.
Sommigen noemen het Erasmus andere Socrates, naarmate de Tesco Wodka vordert, lalt de occasionele Fransman ook wel eens van Orgasmus. Eigenlijk is het gewoon een gesubsidieerde vakantie waar je meer leert dan in uren Wikipedia of Universiteit. Het is een sneltrein aan anekdotes, feiten, emoties, gebeurtenissen, gaten in de portemonnee en algehele peis en vree. In een onbewaakt moment, als je op het gazon van een kasteel boven op een klif ligt met je voeten in de lucht en hoofd op de grond, dan zou je kunnen zeggen: eigenlijk is dit wel de tijd van mijn leven. Maar dan brengt de toekomst teleurstellingen slechts teleurstellingen, en wordt het verleden oneer aangedaan.
Het gaat goed met me. Morgenvroeg landt Livia in Manchester en de voorbije twee weken waren een droom. Al slaap ik hier weinig.
Een greep uit mogelijke anekdotes die ik u ongetwijfeld naast een glas goedkope wereldwinkelwijn zou kunnen vertellen.
York is knap. Vriendschappen ontvouwden zich op een busrit door besneeuwde hellingen, struiken en raven in de lucht (wij hebben dus geen raven in België, ik dus blij). Het heeft een restant van een kasteel, en waar nu vaders zonen de antwoorden op moeilijke, historische vragen schuldig blijven werden ergens in de 16e eeuw honderd joden in brand gestoken. Het kasteel zelf was de naam niet waardig. Andere koek was de York Minster. Een brok eeuwenoude gotiek, een tegenhanger van een kathedraal, maar dan zonder bisschop, maar met Vicar. Het zicht op de toren is fenomenaal en als het weer meezit kan je zelfs Engeland zien!! In de kelder kan je restanten van Noormannen, Romeinen, Angelsaksen en Buisegemmenaars vinden. Een vermelding ook voor de glasramen die de zon liet zien door de ogen van Jackson Pollock.
Engelsen eten eerder ’s middags warm in de pub onder de genoegens van een heerlijk platte paaint. Je kan er alle heerlijkheden van de mondiale keuken eten, maar dan vet en vergezeld met Chips en fletse tomaten.
Soms doe je eens iets waarvan je niet veel verwacht, maar dat je dan des te meer ondersteboven blaast. Het spoorwegmuseum van York is zoiets. Ik hou van treinen en dit is het eiland waar treinen geboren zijn uit het genie van Trevitick en Stephenson; Op kaarten speur ik naar oude spoorwegen, weggevaagd door Thatcher en de drang naar winst en efficiëntie. Het gebeurt hier vaak dat ik badend in het zweet Google Earth en stafkaarten lees, vergelijk, en Engeland in de vorm van pixels tot mezelf neem, plannen makend als een doorgedraaide kolonel die zijn pionnen schuift over de wereld die hij de zijne noemt.
Maar ik dwaal af. York is zeker de moeite, maar het is geen stad die leeft.
Leeds daarentegen is andere koek. Je rijdt door de ruïnes die een vorige crisis hebben aangericht, een monotone woestenij van arbeidershuizen, verminkte heuvels, schoorstenen en af en toe ook witte sneeuw als een gletsjer in de Vlaamse Ardennen.
We, want eigenlijk ben ik hier slechts op het toilet alleen en dan nog, verwachtten er niet te veel aan en Kentucky Fried Chickens die het mijnverleden moeten verdringen voorspelden niet zo bijster veel goeds. Maar als de zon zijn best doet, dan doe ik dat ook. Leeds, ongeveer anderhalve keer zo groot als Antwerpen, is niet voor niets verkozen tot beste stad van Engeland buiten Londen. Het is tevens de stad van Malcolm McDowell The Kaiser Chiefs, Gang of Four and The Sisters of Mercy.
De straten zijn Victoriaans en nodigen dan ook uit om het liedje van The Kinks te fluiten. Mijn Amerikaanse kameraden klagen dat de winkels hier zo weinig open zijn, vast staat dat je op een mooie zondag van Vivienne Westwoord tot alles aan 1 pond kan kopen, in prachtige, overdekte galerijen. Eten deed ik onder een gouden plaat van Lennon, ok, het was die van ‘Double Fantasy’ absoluut niet zijn beste. De quiche was ook niet absoluut de beste.
Het gezelschap daarentegen wel. Engelsen ken ik nog steeds met erg beperkte mate. Maar ik kan in het Fins tot tien tellen dankzij Satu, en ze doen dan rare dingen met hun handen. Mijn Belgisch Frans wordt onderhouden in conversaties met Jean Philippe die eruitziet alsof hij drie jaar niet geslapen heeft en Laure. Ik versta Duits en beperk mijn moppen over de oorlog met Stephan en Ilia. Ik spreek Vlaams met een belachelijk Nederlands accent met mijn Nederlandse vrienden. Het Engels wordt ondertussen duchtig heruitgevonden in gesprekken na middernacht ergens op Auckland of Cranbrook Avenue. Ik maak er ook een sport van om Avenue uit te spreken zoals Bob Dylan dat doet in Just like Tom Thomb’s Blues .
Maar ik had het over Leeds. We zagen de stad zoals zo veel voor ons. De megalomanie van het stadhuis, de Bacon naast het toilet, de tuin van Mandela, de waterval in de Aire.
En weer was er een museum waar mijn gat openviel van verbazing: het wapenmuseum nota bene. Een prachtig, nieuw gebouw met een toren vol zwaarden. De droom van elke kleine jongen. Getuige daarvan waren de koelere reactie bij de vrouwtjes, jaja de vrouwtjes.
Gisteren, zaterdag 21 februari, naar Scarborough geweest.
Een busrit van 2,5 uur door een Britse heuvellandschap dat baadt in de zon. Van Beverly tot Bridlington en langs de kust tot in Scarborough. Een kust die Knokke-Zoute volledig in de schaduw stelt met kliffen en Jan-Van-Genten, en verborgen stranden die doen dromen van een laatste zomer.
Naast me in de bus zaten anne-floor (Friesland), Lennart (Zweden), Jessica en Francesca (Italië).
Scarborough is één van de belangrijkste badsteden in Verenigd Koninkrijk en blijkbaar ook één der mooiste. Het wemelt er in ieder geval van winkels en mensen. Al is de neergang van het lokaal toerisme ook hier te merken. In de 19e eeuw kwamen hier de rijken hun hoeden etaleren en van de goede lucht genieten. S’avonds dronken ze hun thee in het Victoriaanse Grand Hotel. De rijken van toen zitten nu ergens op de Malediven. In de plaats ervan kwamen vettige fish&chips en talloze lunaparken, goedkope leegte. Het oude Scarborough is nog mooi. Ik vond een batmingtonset op de straat en even later stuitte ik recht op het graf van Anne Brönte. Het enige graf van het kerkhof dat de tand des tijds had doorstaan. Zandsteen verliest steeds de strijd tegen regen.
Het 12 e eeuwse kasteel van Scarborough is een prachtige ruïne. Best te vergelijken met dat van het Kuifje-album: ‘de Zwarte Rots’. Een uitstekend zicht over de omgeving en een hoge toren die nu ingenomen is door duiven en meeuwen. Het was absoluut heerlijk om de wind in je haren te voelen en de lente te zien ontluiken, daar op die hoge rots in Scarborough. Misschien wel één van de hoogtepunten tot nu toe.
Maar er komen er nog veel: vrijdag een mooie strandwandeling aan Spurn Point, een weekend Manchester, wilde wandelplannen, Liverpool, London, Edinburgh.
Uiteraard doe ik hier wel wat andere dingen dan ronddartelen door Engeland. Ik lees heel veel, praat veel met mensen en maak me stilaan serieus ongerust over zowat alles.
De lessen zijn ook interessant, al zijn ze nogal sporadisch.
Maar dit gaat buiten het bestek van deze brief.
Hopelijk stelt u het wel. Laat iets weten en tot gauw.

Anarchy in CCTV

2009-03-05T01:48:00.000+01:00

Vrienden en vijanden van mezelve,

Mijn excuses voor deze ietwat chaotische, onpersoonlijke tijding maar wat had u verwacht. Chaos is een hogere vorm van ordenen.
Om een of andere reden was schrijven tot nu toe onmogelijk. Was het een gebrek aan inspiratie, een kapotte computer, een boeiend leven, een accute luiheid? De waarheid zal zoals steeds weer eens in het midden zwelgen.
Intussen zijn we een week verder en het lijkt alsof ik van de ene wereld in de andere lijk gestapt. Gelukkig zijn er overal H&M’s die je een gevoel van thuis kunnen aanbieden. De eerste week kan geslaagd genoemd worden, al is het uiteraard altijd anders dan je zou verwacht hebben. In sommige aspecten is het beter, in andere weer minder.
Laat me beginnen bij het begin. Een boottocht van Zeebrugge naar Hull, zonder Gyronef maar maar met krop in de keel ergens tussen kant en wal in Zeebrugge op een boot vol Engelsen en de occasionele dronken Waal. Ik nam afscheid van vader in de Ford en moest aan Livia denken toen de boot gehuld in neonmist de haven verliet en me voor het langst in mijn leven van Belgische bloed, bodem eer en trouw scheidde. Ik wilde blijven staan tot het laatste menselijke lichtje op zee zou uitdoven. Jammer genoeg vaarden we op één van de drukst bevaren zeeroutes van de wereld, waar menig Chinees papierloze naar Engeland verscheept werd en ik mijn doel opgaf en naar onze veilige kajuit versaste. Al het personeel op de boot is van Filipijnse origine, terwijl op de affiches en reclamebrochures de mensen blank zijn. Niet dat dat iets is om echt trots op te zijn.
De gigantische industriële kankerplek langs de Humber Rivier verwelkomde ons in de ochtend en ik wist niet echt of we nu al in Engeland waren of niet. De vervallen haven van Hull lag even verderop, maar het duurde toch nog even voor we echt voet aan grond konden zetten.
Uiteraard liep het al direct fout op Britse bodem en was er niemand om ons op te halen aan de Ferry haven. En al gauw zat ik daar met mijn lieve moeder, aan het grauw van een parking, wachtend op een lift. Michiel Hendrickx had er een mooie foto van kunnen maken.
Maar al gauw was de immer Britse Robert er om ons op te pikken in zijn Volvo, vloekend op de technologie en pratend over het weer. Een constante in mijn week.
Mijn kamer is klein, maar gerieflijk. Zo zou een makelaar het aankondigen. Ik zou meer fotos willen laten zien, maar ik ben er in geslaagd mijn foto apparaat nu al te verneuken. Het is een waar schandaal! Ik heb een Picasso en een Munch, en plaats voor een (my little) pony.
Uren spendeer ik er de muren opkruipend en af en toe zing ik iets van The Beatles of ‘sympathy for the devil’ als mijn haar goed ligt. Ik mis mijn fiets bijna evenveel als jullie, lustige lezers, maar sinds ik niet fiets ligt mijn haar wel elke dag goed. Geluk ligt in een kleine hoek, al betaalt mijn vader wel 65 pond per week voor deze kamer.
Hull is echt wel best ok. Het heeft de grootste kerk van Engeland (groter dan sommige kathedraal, maar een kapelletje naast dé kathedraal), een mooie rivier, een groot aquarium. In sommige pubs vind je schedels en in andere worden Ales geserveerd, zonder schuim maar wel in halve literglazen. In de straten kan je verdwalen voor vijf minuten en af en toe hoor je iemand heel luid: ‘YA FOOKIN TWAT!’ roepen.
Vrienden maken gaat hier gemakkelijk, toch zeker de eerste dagen, al de eerste dag heb ik een groepje vrienden gemaakt van zeven mensen die ik elke dag zie: twee italiaansen, een zweed, een duitser, en een Finse en als wij iets samen doen dan is dat een mop.
De eerste avond won het quizteam waar ik bij zat al voetbaltickets voor Hull tegen Stoke City, dus dat is al geweldig. De dag daarna zong ik de pannen van het dak, of toch de krollen van de trap bij de karaoke (Space Oddity van bowie, smooth criminal , niet mijn keuze, in de Alien Ant Farm versie).

De universiteit op zich is ook wel best knap. Alles is erg centraal gelegen, en op vijf minuten wandelen ben ik in het (erg lelijke) Social Sciences gebouw, waar ik les heb.
Al mijn vrienden wonen ongeveer in dezelfde straat, wat ons een hechte internationale gemeenschap maakt.
In de ochtend draagt iedereen traditionele kledij en begint harmonieus te zingen als in een musical. Ik deed gisteren nog een schoorsteendans. Het was geweldig. Binnenkort is een parade.

Er wordt wel echt elke avond voor elkaar gekookt en het bier vloeit dan redelijk vlot. Tijdens de dag maak ik graag lange wandelingen, helemaal alleen. De eerste twee dagen vond ik het romantisch om geen kaart mee te nemen, maar nadat ik ergens in de haven was terechtgekomen, heb ik dat plan laten varen.

Van woensdag tot vrijdagmiddag was ik erg ziek. Het was iets met longen, hoesten en proesten. Godzijdank vond ik de reeks ‘leven in het lichaam’ op het internet waardoor ik in bed kon leren. Bronchitis is een virus, dus ik werd aangevallen door blauwe wezentjes (de vld). Tegen vrijdag was het opgetrokken. Maar het waren twee vreselijke dagen zonder lucht en veel te veel overpeinzingen.
Speciale dank aan Jasper voor de serie Arrested Development en ‘the devil and Daniel johnston’ .
Vrijdagavond heb ik mezelf genezen verklaard en was er ergens pizza-avond en dan zijn we uitgegaan in een oude suikerfabriek waar ze suikermuziek speelde, maar dan niet sprookjesachtig. Het was erg leuk. De Engelse vrouwen zijn wel heel schaars en sletterig gekleed, gelukkig ben ik dat ook.

Vandaag heb ik me geregistreerd in het fitnesscentrum (!!!), nadat ik gisteren de vraag kreeg ‘ is everyone in belgium as thin as you are’ en dat van een haast anorectisch meisje ( in een massa van ongecontroleerd gewicht). Sportfaciliteiten zijn hier zeer uitgebreid en ik heb vandaag twee zweden afgedroogd met pingpong (dat is een sport). Ik denk er ook aan om te gaan kanoën. Soms denk ik ook aan El Salvador. Ik zou één van mijn zeven zonen El Salvador willen noemen.In de avond maakte ik Nasi Goreng voor iedereen, de Duitser begreep niet toen ik zei ‘ it must be difficult for you ’ (nazi goering! Hahahahahahahahahahahhahahahahhahahahaha). Ik ben ook gestopt met hem de Duitser noemen, ik zeg gewoon Herr.
Morgenvroeg gaan we een dagje naar York, naar het schijnt schoon, maar of je ervan kunt eten dat bevalt te bezien. Of het prachtig zal zijn als Senlis op een jonge juni-avond na een lange fietstocht, dat valt te betwijfelen.
U kan tussen de lijnen lezen dat ik momenteel een tevreden mens ben. Het is erg onwezenlijk hoe je op een week je leven kan omgooien en je ergens bijna thuis kan voelen.
Het Engelse is nog steeds met een Afro op de tanden, maar het rolt steeds beter. Aan het huidige tempo ben ik failliet tegen midden mei, maar failliet schijnt het erg goed te doen tegenwoordig.
Gewoon zal ik het nooit worden, maar Antwerpen ben ik ook nog steeds niet gewoon en dat is goed. Het links rijden en de slechte verkeerslichten voor voetgangers zijn irritant, maar ach. Ondertussen drink ik thee op onmogelijke uren en wacht op de zon en dat is ook wel goed denk ik. Het is enkel jammer dat het gros van Groot Brittanië meer lijkt op een Ken Loach film dan het Engeland van Asterix en de Britten. The Wind that shakes the Barley had wel mooie vergezichten.

Mijn Mobistar

2009-01-15T00:53:00.002+01:00

Achter wachtende ogen
Met zoete, zachte zoenen
vonden wij elkaar
in stil geluk

En toen ik ontwaakte
uit een droom diep en vast
vond ik u badend
in opstuivend ochtendlicht
dat brak door't glas

en iij die rustig
mijn berichten las

2009-01-15T00:39:00.003+01:00

Grootheidswaanzingymnastiek

Jaja, de politiek
die grootheidswaanzingymnastiek
het is altijd zo
en slechts zelden zus
Tis steeds ne jood, ne moslim, ne rus

Dat algemeen belang
pure geldingsdrang
van proletenprofeten
die steeds weer vergeten

ja, die heren in maatpak
erg modieus van snit
met bureaucratenmaten
de gemoederen verhit

ze mogen toch stemmen
in allerlei kleuren
dachten ze nu echt
dat er iets ging gebeuren

aan de dingen des werelds
de discussies aan tafel
de woorden die logen
een rad voor de ogen

van de mensen, die verteren
de gesels van gisteren
en de vrijheid van morgen
die goed blijft diep verborgen

onder koopjes en vertier
soms ook een oorlog
maar die komt nooit naar hier
strompelend int zog

van de wereld op teeve
en soms ook in het echt
maar dan kijken we weg
och, hoort wie het zegt

en ze schudden hun hoofden
en draaien aant rad
voor de ogen die geloofden
zijn er toch kansen zat

Change we need

2009-01-06T19:56:00.000+01:00

Het roert in de straten en op de platte daken die zo welig tieren in onze stad van zuchten en zorgen voor elkaar, maar het wil vooral eens roeren in de pot.
Ik voelde het op koude straatstenen waar geutjes gras vechten tegen de bierkaai, de ledeganckkaai, de gerlachekaai, de cockerilkaai, de st-michielskaai, de plantinkaai, de vandyckkaai, de jordaenskaai en ander blauw gesteente waar menig oud man, menig jong kontje wikt en weegt op het wiegen van de Schelde, die verloren gelopen zee van eb en vloed, zout en zoet.
De merels die hét floten ergens in het Albertpark ergens ver na middernacht en ik die hen toefloot van op mijn stalen ros, ootmoedig de dingen groetend met een dubbele tong die vuile liedjes zong.
Het was een kreet, zo’n heerlijk holle frase die lekker bekt en met lucht is doorspekt.

CHANGE WE NEED
Maar de hoofden bukten zich weer met gedachten volgepakt. En er werd al gauw wat anders geschreven. Volgend jaar misschien. Als we chance hebben.

Groene economie in berlijn

2009-01-06T19:45:00.001+01:00

Ich war ein Berliner: Seminarie over Groene economie door de Federation of Young European Greens (FYEG)

Impressies van een simpele ziel: het verblijf

Als afgevaardigde van Jong Groen! was ik uitverkoren voor een seminarie over groene economie dat georganiseerd werd door de FYEG, de Europese groene jongerenafdelingen van de European Green Party.
Het seminarie werd mogelijk gemaakt met de steun van de Green European Foundation en gegeven door het Green Economics Institute onder leiding van professor Miriam Kennit. Wees gerust, ik kende al deze organisaties ook helemaal niet, maar de sponsors mogen toch bedankt worden.
Daar in de stad waar 19 jaar eerder Real Change werd mogelijk gemaakt door de niet aflatende strijd van de burgerrechtenbeweging die verenigd onder Bündnis 90 de weg vond naar onze Duitse zusterpartij. Daar verzamelden een dertigtal jongeren enkele groene senioren van Azerbeidzjan tot Ierland en van Spanje tot Finland zich om zich van 12 tot 14 december te buigen over onderwerpen gaande van de crisis tot het gemeenschappelijk landbouwbeleid, van de philipscurve tot kuznetscurve over Keynes en Smith tot de real (green new) deal groene economie. In die voetsporen wilde ik graag als twijfelend eiland temidden van wijde, onwetende massa.
Terwijl in Poznan de klimaatdoelstellingen van de EU werden afgezwakt discussieerden we over economische groei, activisme, de groene new deal en de verschillen tussen de Europese ecologische partijen.
Berlijn is natuurlijk ook één van de boeiendste en levendigste steden van Europa en er werd dan ook hevig genachtbraakt, sommigen namen het braken iets te letterlijk. Eén ding kan ik verzekeren: als je op eentje, laat in de donkere, Duitse winteravond door het Holocaustmonument wandelt dan word je heel erg stil.
Mijn hersenen zijn nog steeds oververhit door een overvloed aan informatie en dat met dit weer.

Economie is ideologie

De rode draad doorheen de vele presentaties was de kritiek op de gangbare neokeynsiaanse/neoklassieke die helemaal niet zo waardevrij en wetenschappelijke is als ze pretendeert en totaal niet geschikt is om een duurzame en sociaal rechtvaardige samenleving te realiseren.
We staan immers momenteel voor enorme uitdagingen. De klimaatverandering vraagt binnen de 10 jaar een radicale aanpak, anders zullen de gevolgen dramatisch zijn. De kosten zouden tot 20% van het wereldwijde BBP kunnen bedragen. Een recente Zweedse studie wees bovendien uit dat de kosten van het wereldwijde biodiversiteitsverlies op het land jaarlijks oplopen tot 50 miljard dollar en tegen 2050 de kosten van de opwarming van de aarde zou overtreffen.
Het voorbeeld dat ik net aanhaalde, illustreert perfect hoe het schoentje knelt als een Chinees lotusschoentje voor de klassieke economie. De lange termijn is altijd in evenwicht volgens de gangbare economie, maar ze houdt totaal geen rekening met het natuurlijke kapitaal van de aarde, dat begrensd is. Milieuvervuiling is louter een externaliteit die als het moet in kosten kan uitgedrukt worden, zo wordt milieuvervuiling zelfs een handel.
Het gaat uit van een nutmaximaliserende, individualistische homo economicus met koopkracht. Prototype: veertigjarige, blanke, lichtjes kalende man met beginnend buikje en duur brilmontuur. Gelukkig is de realiteit anders, maar met miljarden mensen, het ecosysteem, de generaties na ons wordt nauwelijks rekening gehouden. Het ontwikkelingspad van het westen is niet repliceerbaar en ook niet wenselijk.
Het verwerpt ook het klassieke Marxistische paradigma: een socialisering van de productiemiddelen zal niet volstaan of de nodige garanties bieden. Vele klassieke marxisten blijven ook verstoken in het productivistische denken. Ook zijn groenen afkerig van grote revoluties die jarenlange periodes van sociale onrust en geweld met zich meebrengen.

Groene economie voor dummies

Groene economie is meer dan wat holle frasen, het is een holistische benadering van economie. Economie en ecologie komen immers van het Griekse woord Oikos, dat huis betekent. Nomie staat voor beheer en logie voor studie.
Een economie moet het huis beheren, niet alleen van die klassieke homo economicus, maar ook van de miljarden mensen die minder dat 1 dollar per dag verdienen, de planeet, de natuur,… . Zij hebben allen hun intrinsieke waarde en zijn dus meer dan louter koopwaar. Met holisme wordt ook bedoeld dat Groene Economie actief gebruikt maakt van andere wetenschappen. Dit staat in scherp contrast met de reductionistische en vooral kwantitatieve wiskunde waarop vermoedens in de conventionele economie gebaseerd zijn.

Fundamenteel voor Groene Economie is dus de noodzaak om de rol die de natuur en het erg belangrijke, onbetaalde werk dat vrouwen overal ter wereld uitvoeren te erkennen en te integreren in het economische denken. Groene economie is dus veel meer dan een vorm van milieueconomie, het treedt uit het paradigma van de klassieke economie en houdt rekening met de grenzen van de aarde.

De structuur van de economie
De funderingen van elke economie zijn de natuurlijke rijkdommen: water, voedsel, energie, het opnemen van afvalproducten, grondstoffen. In de gangbare economie worden deze gezien als haast onbeperkte inputs die verhandeld worden met een erg beperkte marktprijs. Groene economie ziet deze zaken juist als de belangrijkste zaken in een economie en gaat uit van de gelimiteerde ecologische voetafdruk als eerlijk aarde-aandeel voor ieder individu.
Het tweede aspect van een economie zijn de distributie, handel en productie van goederen. Voor sommige goederen is de sociaal en ecologisch gecorrigeerde markt het meest aangewezen, voor andere zaken de overheid of de non-profitsector. Een zekere arbeidsverdeling is nodig.
De derde trap van de economie die men terugvindt in gevorderde samenlevingen zijn de administratieve en publieke diensten. Publieke diensten zorgen ervoor dat de goederen van de eerste orde voor iedereen toegankelijk zijn. Zaken als gezondheidszorg, onderwijs en sociale zekerheid zijn ook de taken van overheden. Mensen zijn sociale wezens dus publieke goederen zijn een essentieel onderdeel van de economie.
Waar de laatste jaren de financiële sector als hoogste goed en hoogste meerwaarde werd beschouwt is dit in het paradigma van de groene economie slechts de vierde trap van een economie. Geld is een symbool van ruilwaarde, een symbool. Het is handig voor het verloop in een economie en om de kostprijs van zaken te weten. Maar geld mag geen doel op zich zijn. Financiële speculatie is dus intrinsiek irrationeel, omdat het handel in symbolen is en niet in diensten of goederen. Taxering op internationale speculatie (Tobintaks) is dus essentieel in een groene economie.
Voorts werken groene economen volgens het systeem van de vervuiler betaalt, internaliseren van externaliteiten, cap and trade systemen. Voorts vind ik het idee van hypothecation of taxes heel goed. Dit wil zeggen dat bijvoorbeeld een tax op ongezonde suikerproducten rechtstreeks naar de ziekteverzekering gaat. Dit maakt de legitimiteit van taxatie ook groter, aangezien mensen dan weten waar hun geld aan besteed wordt. Het sociaal klimaatfonds van Groen! ligt in het verlengde van dat idee.

Woorden als groei dienen compleet geherdefinieerd te worden. BBP-groei wordt helemaal verworpen. Het kappen van een regenwoud om het hout verkopen is geen bron van rijkdom in een groene economie, maar een vorm van destructie.
Een evenwicht zal pas een evenwicht zijn als het binnen ecologische grenzen blijft, en alle externaliteiten ingecalculeerd zijn.

Groene economie en gelijkheid
Noch een volledig vrije markt, noch een gecentraliseerde beveleconomie zijn adequaat voor een werkelijk duurzaam economisch model. Groene economie erkent de verdiensten van het ondernemerschap in het creëren van werk en producten of diensten van waarden.
Kapitalisme creëert grote inkomensverschillen die uiteraard dienen gecorrigeerd dienen via progressieve belastingen op arbeid en kapitaal, aangevuld met de idee van een basisinkomen voor de mensen die geen loonarbeid verrichten. Grote inkomensverschillen, zijn naast onrechtvaardig, ecologisch onduurzaam, omdat ze sociale spanningen veroorzaken die de samenleving in een permanente strijd doen verkeren die ecologisch en sociaal verwoestend zijn. Uit het boek ‘Happiness’ van Richard Layard blijkt dat het algemeen welbevinden van een samenleving het hoogst is als het de mensen die het mensen het meest verdienen niet meer dan vijf maal zo veel verdienen als de kleinverdieners.
Groene economie is incompatibel met de huidige vorm van globalisering, die vooral deregulering en privatisering met zich meebrengt en het onmogelijk maakt om de economie onder democratische controle te plaatsen. Groene economie is dus vooral een lokale en kleinschalige economie.

Conclusie
Groene economie is meer dan een utopie of gespreksonderwerp tijdens een (vegetarisch) middagmaal. Technisch gezien is het creëren van een groene, steady state economie niet zo moeilijk. De gevolgen van de wereldsysteemcrisis in de toekomst, maar ook nu al, zijn veel ingrijpender en dramatischer. Business as usua,l dat is kiezen voor een doemscenario.
De keuze voor een groene economie is er vooral één van machtsverhoudingen.
Nu de wereld getuige is van een diepe economische en ecologische crisis is het moment gekomen voor de omslag die kan beginnen met de groene New Deal.
Groene en ecologische economie is momenteel vooral een academisch debat, dit dient erkend te worden. Politiek heeft het momenteel weinig slagkracht. Een klein lichtpuntje is dat veel mensen bij de VN, met name secretaris Ban Ki Moon in contact staan met het Green Economics Institute. Ook vanuit het bedrijfsleven is er interesse, al gaat die interesse meer uit richting het louter milieueconomische aspect. Ik betwijfel echter dat het principe van groene economie een economisch model kan zijn dat ideologische grenzen overstijgt of louter via de klassieke politieke weg kan gerealiseerd worden. Het green economics institute probeert de wereld te veranderen door politiek, burgers, bedrijven en academici te overtuigen. Dat is nobel, maar ik denk dat er voor werkelijke progressieve verandering een werkelijke krachtsverhouding dient te bestaan. En zonder de grote marxist uit te hangen: de werkende mensen zijn hier essentieel in. Ik betwijfel of het management van Fortis zit te wachten op ethisch bankieren, laat staan een werkelijke groene economie met een sterke overheid. En daar klemt ook weer het groene schoentje, ze zegt niet etatistisch te zijn. Maar de ingrijpende maatregelen die hierboven beschreven zijn, vragen om ene sterke, grote en efficiënte overheid toch zolang niet iedereen is doordrongen van het ecologisch gedachtegoed. Dit is toch in strijd met de groene ideeën over autonomie en kleinschaligheid. Wordt er ook niet te veel verwacht van de maakbaarheid van de samenleving? Kritische introspectie is nodig en het zal altijd een zaak van trial and error zijn. Maar voorbeelden als Freiburg of Porto Alegro bewijzen dat een andere politiek mogelijk is.
Dit het moment: de wereld schreeuwt om alternatieven. Het is daarom erg hoopvol dat de Europese Groene Partij voor het eerst een transnationaal concreet economisch programma heeft dat gebaseerd is op het groen economisch paradigma, en ook de teksten die aangenomen zijn tijdens het horizoncongres gaan die richting uit.
Laat groene economie het perspectief zijn voor de jongeren in Griekenland, voor de scholieren in Frankrijk, voor de arbeiders van General Motors, voor de vluchtelingen in Congo,…
Een mens mag in januari al eens hoopvol zijn, waarom leven we anders.

Yves Pepermans

Interessante websites

Federation of Young European Greens: http://www.fyeg.org/
Green Economics Institute: http://www.greeneconomics.org.uk/
Economieprogramma van de Europese Groene Partij: http://www.europeangreens.org/cms/default/dokbin/259/259265.a_green_economic_vision_for_europe@en.pdf
European Green Party: http://www.europeangreens.org/
International Society for Ecological Economics: http://www.ecoeco.org/

Polaroids van een park

2008-10-10T13:25:00.001+02:00

Het was een warme zaterdagnamiddag; de laatste van het seizoen en jaar. Ik wandel door het park naar huis. Een park waar herinneringen zich schuilhouden zoals de eekhoorns, die tegenwoordig met veel zijn en soms zelfs in mijn tuin met hazelnoten paraderen ( de eekhoorns voor alle duidelijkheid). Kinderen verzamelen kastanjes en gooien er af en toe één naar hun vader, die voor één keer glimlachend toelaat want wat doe je anders als de zon schijnt en alles naar leven luikt. Ik denk aan de keer dat ik hier leerde fietste en pardoes op mij neus viel.

Een kind, ik noem hem Thomas want zo heten kinderen vaak vandaag de dag, roept me toe niet te dicht bij de kastanjeboom te komen want dat is zijn pisboom. Mijn geloof in kastanjemineermotten is opgezegd en ik weet nu de ware toedracht van de vroege herfst.
De vijver groeit toe met zeggegroen en ander fraais waarvoor mensen kwade brieven schrijven naar ‘Het laatste nieuws’ en ik zie meer libellen dan ik tijdens de hele zomer in Gaume of Polder heb gezien. Leven en laten leven, denk ik, zeg ik, waarop een jogger me zeer vreemd aankijkt. Dat gebeurt me vaker dan me lief is.

Een man stopt en vraagt of ie een foto van me mag nemen, want hij test een nieuw fototoestel uit en hij ‘kan nog niet goed overweg met al dat digitaal gedoe, als is dees wel een goeike, ziet die lens.

Het nachtegalenpark is prachtig, al zijn die nachtegalen al weer met de noorderzon vertrokken. Ze weten niet wat ze missen: baby’s die aan ijsjes zabberen, goudhaantjes die zich willen manifesteren, rijpende beukennootjes, bloemenperken die denken dat het nog mei is, enz. Gestuurde natuur heeft ook zijn charmes, zeker als er Cornettos zijn.

Naarmate ik de wereld van asfalt en blikken dozen weer nader, word ik stilletjes aan wat kwader. Kwaad en moedeloos om een wereld waar je kunt beweren dat het goed voor het milieu is om een weg door bossen te trekken.
Geld groeide als een kool, maar is nu als sneeuw voor de zon verdwenen waardoor we nu in een grote crisis zijn verzeild. De eerlijk gebiedt me te zeggen dat ik er in mijn voorsteedse tuinwijk niet erg veel van merk afgezien van het gevloek van mijn vader als ie de krant leest, maar hij vloekt wel vaker (en ik ook). Maar ik voel aan dat het optimistische verhaal van eeuwige groei en welvaart nu wel even gedaan is. Mannen in pak en glimlach roepen op tot verantwoordelijkheid, maar waar is de verantwoordelijkheid in een systeem waar nergens verantwoording te zoeken is!

En ik sta weer te roepen tegen computers en joggers.

Ik hoop dat het geroep en advies van god en klein peerken niet tevergeefs is. Misschien is morgen de Markt gewoon de markt op het plein waar je alles kan ruiken en proeven en waar Patrick schitterende ‘kitchenboys’ verkoopt. Een wereld waar een brood een brood kan zijn, daar wil ik eens met vakantie heen gaan. De beuken in het park staan er al enkele honderden jaren en hebben vele grote woorden en crisissen meegemaakt, zonder dat ze daarvoor een tak laten vallen. Daarom bezoek ik hen graag en kijk naar kinderen die ertegen plassen en weet dat zoiets goed is.
(en voor die laatste zin ga ik Childfocus en boze boomknuffelaars op mijn dak krijgen)

Hijgen na pasen

2008-04-06T22:00:00.000+02:00

Hijgen na pasen

Geluk valt moeilijk te duiden
Het overvalt de gewoonte
Kleedt hem uit
En laat hem branden, zweten

Men geve het een naam
Noem het hormonenamalgaam
En ander woordmisbruik
Of dan toch van onder het stof

die God, betert
hij ons aardoponthoud?
Schipperend tussen hel en hemel
die ik toch niet nodig acht

want k’hou geen kerk in het midden
sluimerend tussen droom en daad
dwalend in ons eigen waar
op in boven onder haar

meer mag een mens niet wensen
wijn weet wonderen doen
dat wist Jezus, ook
zijn kruis is recht, hijgend na pasen

Global anatomy

2008-02-21T23:07:00.002+01:00

We willen allemaal terug naar de baarmoeder, naakt zijn.
Global Anatomy in een barok gebouw was van een overdadige soberheid.
Een naakte man met witte sokken komt op, de modernde primitieveling. Wat volgt is een relaas van alles overheersende ducktape, smeltende boter, rondvliegende stoelen, een bijl, kaka, valse kerstbomen en vooral veel lachen om verbazing zonder rede.
Zoals een lach behoort te zijn.
Ik hou van de planken, ik hou van de jardin, van de court, van de zitjes, de andere toeschouwers waarmee je een uur lang hetzelfde anders beleefd, maar het liefst van al heb ik de te snijden spanning net voor een voorstelling waarmee men een been kan breken.
Benjamin verdonck,Willy thomas bedankt

Laten we naakt zijn en alles op nieuw uitvinden, haalt het niets uit dan levert het mooie beelden op.

Bonnie&Clyde

2008-02-21T17:28:00.003+01:00

Al die jaren engelengeduld
onwetende van dit
en nu ik het weet
wil ik het van alle daken schreeuwen
maar ik kan het niet, mag het niet
of wat ik ook verzin

Negentien jaar ontlopen en dan zag ik je hoe je bent
In't diepst van mijn gedachten de mijne
ik weet niet hoe het kwam
dat jij plots zo bent als je voor me bent
Nu wil ik slechts verdwijnen
om niet te hoeven wegkwijnen
in leugentje om best wil
want wat ik wil weet ik niet

waarom toch dit plotse ongeduld
is de dood nabij
en wil ik nog even een vrouw aan mijn zij
of is de reden voor dit tumult
de dood van ik en jij
zal de pijp aan Maarten geven
Wie is Maarten
wat heeft Maarten dat ik niet heb

Geef me een musket en ik zal hem duelleren
en met zijn bloed je naam vereren
de dood kan ons niet scheiden
hoogstens de werken aan de leien

spring toch in mijn zwart wit dromen
je bent daar altijd welgekomen
sloop onze muur
ik wil jou in clair obscuur

en val, val in mijn armen zoals we uit de lucht vielen
bij deze ontdekking van de hemel
mijn levende schiele
bevrijd van het levend gewemel

en ik trouw je dan in technicolour
en we wonen in een watermolen
op de grens van verbeelding en waar
maar steeds zonneklaar
in elkaar

Kom gauw
want ik val

val toch in mijn armen

Lolita

2008-02-21T17:21:00.000+01:00

Het kan allemaal verkeren. Het is mooi hoe zo’n oude zegswijze een linguïstisch axioma is. Nu kraakt sonic youth door slechte versterkers, liggen lege flessen op de vloer, puilen boekenkasten uit en ligt het bedovertrek niet goed.
Toen vergiste de zon zich van maand en scheen ze op mei. De wind waaide en ik fietste gezwind. Het was zo’n dag dat de lucht lekker ruikt, de rokken de mannen bedwelmen , zo’n dag dat de stad van jou is.
Toen ik daar dus tussen stad en hemel zweefde, halfgejetlagged net toen ja je weet nog wel dat moment zag ik je. Je fietste uit de Boomgaardstraat samen met een vriendin van je. Je was erg gehaast, maar vooral zo vol van leven en toekomst. Ik was bijna jaloers op je, al dat talent al die mogelijkheid die uit leek te stralen of was het de zon die zo straalde. In het aanschijn van de liefde en in de dampen van brouwerij De Coninck wil een jongeman, hoe alert en in al zijn poriën nu en aanwezig de zaken al eens verwarren. Maar jou verwarde ik niet, jij was duidelijker dan het park aan de overkant waar ooit rapalje hing en nu slechts vroege lente te bespeuren viel. Je was duidelijker dan de tram waarvan het nummer me ontglipt. Je was duidelijker dan de sticker van Groen! op het vuile verkeerslicht rechts van me, een sticker waar ik menigmaal met herkenning naar glimlachte.
Maar glimlachen kon ik niet meer. Ik reed vast en zeker met een behoorlijke snelheid, maar ik heb me nog nooit zo bevrozen gevoeld als toen. Je keek niet om, je zag me niet, zoals ik ook de indruk gaf je niet te zien.
Ik fietste verder mijn leven in, zoals jij vast dat van jou verder leidde of leed. We zullen elkaar weer tegengekomen, daarvan ben ik zeker. Ondertussen zal ik geduldig wachten op jou en niemand anders, want één ding weet ik zeker mijn geliefde onbekende, we zullen elkaar weerzien.
Hopelijk ben je tegen dan wel al zestien jaar.

Uw dienaar

Verlichting voor hawaïhemden (DJ Tiesto remix)

2008-02-11T14:32:00.000+01:00

Verlichting voor hawaïhemden

Zongebruind teruggekeerd van een ver land. Mijn ecologische voetafdruk in één keer opgesoupeerd, en Margaretha Guidone vegeve het me, het smaakte verdomd lekker.
In één oogopslag ontwaarde zich landen, schatten en zeven wereldzeeën die vroeger toen de aarde nog plat was duizend dagreizen in beslag namen.
Ik landde op een eiland, en precies 514 jaar geleden deed Columbus hetzelfde. Zou hij ooit gedacht hebben: hier bouw ik een All-in resort? Historici geraken er niet uit.

Het is erg gemakkelijk om lekker laconiek te doen en wat meewarig te lachen met die meute domme toeristen. De clichés puilden er weer uit hoor: de Amerikanen waren dik en luid, 90 % van de toeristen verliet het hotel niet, de palmbomen ritselden in de wind, en alles was beschikbaar, overvloedig, eerlijk verdeeld en gratis (all in resorts zijn socialistische enclaves voor kapitalisten). Uw schrijver en kritisch, groenlinkse JNM’er dient dit te veroordelen, en zou dat in andere situaties ongetwijfeld gedaan hebben. Ik kan het echter niet, ik heb immers een verdomd leuke tijd gehad, en verrassend veel geleerd over het eiland in kwestie, maar ook over de wereld en voor een 19 jarige potente jongeman nog steeds het belangrijk: over mezelf.

Waarom reist een tiener die hardnekkige acné en aften krijgt van de tegenstrijdigheden in zijn eigen leven en het glansrijke verkloten van deze prachtige planeet 8000 km over de oceaan om ergens op een eiland te gaan zitten? Moet ik niet de wereld gaan redden? Of desnoods gewoon rietvelden maaien in de Hobokense Polder.

Mijn wilskracht is te wispelturig en mijn conditie te niet-gedopeerd om de held uit te hangen. Held ben je trouwens niet, dat word je in een situatie. Er waren geen brandende weeshuizen om kinderen uit te redden, toch geen die in mijn agenda pasten, dus ik kan slechts de situatie in Jamaica ( gefeliciteerd aan degenen die het juiste eiland geraden hebben) beschrijven. Het is niet verboden om jaloers te zijn, het is terecht.

Ik zag een eiland waar tuinhuizen huizen zijn en de straat de televisie is. Nieuws werd niet gemaakt door nieuwsmensen, maar verteld door mensen. Het eiland was tropisch en groen zoals de touroperator beloofd had. Maar ook grillig, doordringend, verrassend en overweldigend echt zoals geen spindoctor of schilder het bedenken kan. De geur was er eerlijk en kwam niet uit een flesje. Het is een land waar dans en muziek niet op podia’s plaatsvindt, maar gewoon een manier van leven is zoals eten en drinken. In Jamaica wekt de wekker niet, maar ontwaakt de dageraad. Een land waar religie geen zuil, gewoonte, opium, of repressie is, maar vooral verwondering, en is verwondering niet de basis van wetenschap en verandering? Verwonderd was ik ook toen een oude man me zei waarom hij niet meer in het westen kon aarden. Hij zei dat westerlingen te veel gefixeerd zijn op het najagen van geluk.

Wie wil er nu niet gelukkig zijn? Tokio Hotel?(het moet me van het hart dat ik ook niet wil dat Tokio Hotel gelukkig is). Geluk is toch vooral een gevoel, en kan je niet zo maar najagen. Er zijn je behoeften die dienen vervuld te worden (fysische, veiligheid, sociale, respect, zelfrealisatie). Zoek ik mijn geluk niet vaak op de verkeerde plekken ( ik gebruik ik, want ik ben jij niet en gelukkig maar)? Ik wil er goed uitzien, ik wil de wereld zien, ik wil de wereld redden, ik wil niet eenzaam sterven, ik wil gezond zijn,… Ik ben volledig beveiligd door verzekeringen, ik volg een goede opleiding, heb geen grote tegenslagen meegemaakt. Waarom voel ik me dan zo vaak zo hol, onzeker, beperkt, besluiteloos, onvoldaan, terwijl ik in al mijn behoeften voldaan word en zeker tot de rijkste 5% van de wereld behoor. Het kan toch niet alleen zijn omdat ik een moeilijke puber ben? Ongeveer 15% van de Belgen zou symptomen van depressie vertonen, dat zijn meer dan een miljoen mensen. Dus er zijn in België meer gedeprimeerden dan geboortes hier (google blijft choqueren). Ik ben geen fascist, Belgen of westerlingen zijn niet depressief omdat ze allemaal te veeleisende verwende nesten zijn. Maar misschien kan dit deels verklaard door dat we altijd verwachten dat alles perfect zal zijn en dat is het niet, toch niet in deze wereld niettegenstaande wat de reclame ons voorliegt. Misschien is dat omdat tijd hier niet meer uitgedrukt wordt in zonnestand maar in kosten en dat die kosten voor vele mensen moeilijk te betalen zijn. Misschien zijn flatscreentoestellen voor iedereen toegankelijk geworden, maar wat hebben de meeste mensen aan knappe televisietoestellen als dat het enige middel is geworden voor velen is om na een lange werkdag te ontspannen.
Misschien moeten we wat meer Jamaicaan worden? Misschien moet ik wat minder misschien zeggen, en wat meer doen in plaats van de hypocriete sofist uit te hangen?

Is het in Jamaica beter dan in België, beter dan in’t stad? (met t’stad bedoel ik uiteraard Mortsel) Is mijn geliefde eiland het paradijs? No man. Het paradijs zal altijd slechts in de paradijsvogel bestaan of in je hoofd. Het grootste probleem van Jamaica is dat er geen enkel probleem is volgens de inwoners. Als onbezorgde toerist heb ik vooral de zonneschijn gezien, daar kwam ik ook voor, maar elke zon maakt schaduwen
Jamaica is een land dat net als elk ander land gecreëerd is, de oorspronkelijke bewoners zijn uitgeroeid, eerste kwamen de Spanjaarden die op hun beurt verjaagd werden door de Engelsen. De huidige inwoners zijn quasi allemaal nakomelingen van slaven, slaven die niet geheel vrijwillig uitgebuit werden om het met een Brits understatement te zeggen. De kostprijs van basisproducten en gezondheidszorg zijn de laatste jaren vooral duurder geworden, en dat is toch wel belangrijk in een land waar de overgrote meerderheid in armoede leeft. De criminaliteit en uitzichtloosheid in de sloppenwijken van Kingston is nog steeds even groot als toen Bob Marley de reggae populair maakte in de rest van de wereld. En zo is er waarschijnlijk wel meer miserie achter de exotische glimlach.
Jamaica is armer en ongelijker dan België, toch durf ik het zeggen dat de mensen er niet ontevredener zijn.
Die rust, de natuur, azuurblauwe zee, de vriendelijke mentaliteit, lekkere eten: jaja het goede, arcadische leven dat is wat mij in het eiland heeft aangetrokken en ik ben niet de enige.

U als verontwaardigde, milieubewuste medemens maakt ongetwijfeld de opmerking dat je voor al die zaken toch niet zo ver dient te reizen of toch zeker niet zo vaak en helemaal zeker niet in een escapistisch chique hotel dient te vinden. Gelijk hebt u wederom.
Toch hebben vele mensen en mezelf incluis daar blijkbaar verre reizen voor nodig. Dat kunnen we en mogen we niet zomaar veroordelen: reizen verbreedt onze geest, herlaadt de batterijen, is goed voor economie, enz. Maar langs de andere kant is nu het besef langzaam doorgedrongen dat die levensstijl fundamenteel ondemocratisch is. Industrialisatie wordt steeds als de overwinning van de mens op de natuur gezien, alle grondstoffen komen wel nog steeds uit de natuur en worden aan een schrikbarend tempo opgesoupeerd.

En dan nu de grote conclusie waarop we allemaal al lang wachten, maar toch wel al lang wisten: anders gaan leven lijkt wederom de enige oplossing. Maar om anders te gaan leven moet de modale Belg daar eerst en vooral toe bereid zijn en dat lijkt mij nu de grote taak van de groene beweging (dus alle mensen die min of meer bekommerd zijn om milieu en natuur): dat bewustzijn wat aanwakkeren. De grote revolutie en verlichting is niet voor morgen. Laten we daarom weer wat meer Jamaicaans zijn met de mensen en praten met elkaar en elkaar overtuigen in plaats van louter te zagen op madammen met nen bontjas en kapitalisten met Cubaanse sigaren. Misschien minder die nadruk leggen op consuminderen en zelfbeperking, maar meer op kwaliteit. Want dat is toch ook wat al die dikke toeristen vaak zoeken: kwaliteit? Want om de maatschappijstructuren te veranderen zal toch eerst ook het bewustzijn moeten veranderen. Want die maatschappijstructuren zullen wel degelijk veranderd moeten worden, Jamaicanen moeten wat meer beseffen dat economie belangrijk is en die economie eerlijker dient te worden. Belgen moeten beseffen dat de economie niet zaligmakend is.
Voor ik helemaal het preekgestoelte beklim, zal ik me verder onthouden. Maar listen very carefully for I shall say this only once: wees beducht alvorens u verder zucht!

Geniet ondertussen maar van de hagelwitte stranden in het zilvermeer te Mol en de koraalriffen van Aquatopia. En laat nu net weer die Bob Marley de nagel op de kop slaan:
Sayin' One Love, One Heart Let's get together and feel all right I'm pleading to mankind (One Love) Oh Lord (One Heart)

Ondertussen zal de wereld verder naar de hel gaan, met of zonder JNM. Maar in Jamaica: No problem, man!
Meer met minder, het lijkt me mogelijk, met vallen en opstaan, net zoals alle andere goede dingen.

Peace, love and banana’s

Yves

Mijn vuile was

2007-11-23T23:58:00.000+01:00

Alles is vergankelijk. Dat zal één of andere bebaarde Griekse filosoof of fronsende Duitse romanticus wel eens gemijmerd hebben. Zelfs de vergankelijkheid is bij het einde der tijden, dat er volgens de geweldige Getuigen van Jehova reeds in 1914 aankomt, hetzelfde lot beschoren als de dodo en binnenkort misschien ook België.

En nu schrijft de Druivelaar scheurkalender september en verstomt het geluid van zomerkampen dat wordt verruild door ochtendlijke neveldampen.
De herfst staat al een tijdje ongeduldig voor de deur te trappelen, en ontsnapt al de hele zomer door spleten en kieren. Wat nogmaals bewijst dat België schandalig slecht geïsoleerd is, maar dat is een ander verhaal.

Wij, de groenste jongens van Vlaanderen sinds Plons de kikker (god hebbe zijn ziel) hebben geen dure zonnebloemen van Van Gogh nodig om het steeds nakende einde van alles uit te beelden. De natuur is ons tableau vivant (op het moment van schrijven vliegt een buizerd de zonsondergang tegemoet).
Mijn persoonlijke vorm van 21e eeuws, edoch microchiploze, escapisme heet ‘De vuile plas’.Mijn kameraden uit de instelling zullen weer zeggen: ‘ daar is hij weer met zijn uit de hand gelopen modder’. En gelijk hebben ze!

De Vuile Plas is een natuurgebied dat gekneld zit tussen Vlaanderens’ betonnen goudader E19 en, de Edegemse versie van de Nijl en velden zo ver het oog van Ray Charles kan reiken. Het is geen National Geographic natuur, maar het zijn de details die het plaatje vormen. En die details vertellen mij meer over mijn leven dan eender welke tuin van Monet of Mark Demesmaeker (God hebbe zijn ziel niet).

De rommelige, steeds variërende en vreemd begroeide heuvels doen me denken aan mijn kapsel. Ze vertellen me tevens dat de natuur en het leven vaak chaotisch zijn, maar dat is nu eenmaal zo, zeker in den beginne en bij de juiste lichtinval is het zelfs een prachtig spektakel.
Het geruis van de snelweg, de oranje kunstlichtdwingeland die het groen doorklieft, herinnert me eraan dat ik eigenlijk toch wel een stadsjongen die beschutting zoekt in iets dat wilder is dan discotheek, namelijk de natuur. Uiteindelijk druip ik altijd weer af naar de klanken van de stad.
Ik kijk naar het spel van de seizoenen die afbreken en weer bouwen, eeuwig door, maar steeds ook weer weten te verrassen. Is dat niet een beetje het verhaal van ons leven?
Leven en vergankelijkheid, dat is een combinatie, die me meer zint dan oranjeblauw.

Ik kan slechts één ding aanbevelen: zoek de Vuile Plas in uw hart en in uw afdeling of tijdens toevallige wandeling of ontvoering door buitenaardse wezens. En ik mag hopen dat ze bij u ook vergezeld wordt door geurende brem of wegspringende konijnen.

Uw peperkoeken vriend,

Yves Pepermans

Een blijk van onzekerheid

2007-11-23T23:55:00.000+01:00

Kan ik wel gedogen
Dat
Jouw ogen
Zo onbeschaamd dunken
Alles te mogen

Of zijn’t slechts lijken
Die kijken
Alsof jouw zijnde zij mij
Zou willen bereiken

Wee, wat meen ik wel te denken
dat ik jouw nachten zou beroeren
dat mijn zoenen je bezwoeren
ik wil gewoon mijn glimlach schenken

Oh, Is dit dan wat men noemt romantiek
Deze op slappe koord walsende zielsritmiek
Die me onthutst hotsend achterlaat als
Het ware zeeziek als

De koele zwoelte van jouw waangezicht
Die een koudzweetstortbad aanricht
En de reden
Dat ik deze woorden dicht

Ach, ze glimlacht,
Op deze pracht van een dag die onverwacht zoveel liefs vermag